Wodór molekularny (H2), najmniejsza cząsteczka w przyrodzie, od kilkunastu lat budzi rosnące zainteresowanie jako potencjalny czynnik wspierający organizm w walce ze stresem oksydacyjnym i zaburzeniami równowagi redox. Dzięki swoim właściwościom dyfuzyjnym H2 może przenikać przez błony biologiczne, docierając do mitochondriów i innych struktur komórkowych, gdzie powstaje najwięcej rodników.
Badania sugerują, że ekspozycja na H2 – w różnych formach – może modulować procesy związane z reakcją zapalną, ochroną komórek i utrzymaniem homeostazy. W praktyce opracowano wiele metod podawania wodoru, od inhalacji wodoru, poprzez wodę wodorową, miejscowe nasycanie wodorem, inhalacje wodorem w warunkach hipoksji, hipobarii, hiperbarii, w formie kropli do oczu, w postaci mgiełki wodorowej i sól fizjologiczną nasyconą wodorem, aż po kąpiele wodorowe, kapsułki wodoru, a nawet kliniczne formy jak wlew dożylny czy urządzenia takie jak elektroda wodorowa.
Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie tych metod w sposób uporządkowany: jak działają, jakie mają zalety, jakie ograniczenia, i co wynika z dostępnych badań klinicznych. Wszystkie formy opisywane są jako wspierające – nie zastępują one standardowego leczenia, lecz mogą pełnić rolę uzupełniającą.