Wodór molekularny (H₂), czyli prosta cząsteczka H₂ złożona z dwóch atomów wodoru, od dawna uważany był za chemicznie obojętny w organizmie człowieka. Dopiero w ostatnich dwóch dekadach odkryto, że może on wchodzić w interakcje z najbardziej reaktywnymi i szkodliwymi odmianami reaktywnych form tlenu (ROS). Zainteresowanie naukowe wzrosło, gdy badania wykazały potencjalny wpływ H₂ na redukcję stresu oksydacyjnego, kluczowego czynnika prowadzącego do uszkodzeń komórkowych.
Zaburzenia w równowadze między wolnymi rodnikami a systemami obrony antyoksydacyjnej powodują destabilizację równowagi redox i naruszenie homeostazy komórkowej. To właśnie tutaj pojawia się hipoteza, że terapia wodorem może pełnić rolę wspierającą w ochronie struktur takich jak mitochondria, regulacji szlaków sygnałowych (NF-κB) oraz procesów kontrolujących los komórki, jak apoptoza i autofagia.
Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie podstaw naukowych terapii wodorem molekularnym: od wyjaśnienia, jak działa najmniejsza cząsteczka świata, po analizę jej potencjalnego wpływu na ekspresję genów i funkcjonowanie całego organizmu.